پاتوفیزیولوژی آنافیلاکسی

دی ۹, ۱۳۹۵ 136 6 بدون دیدگاه

توضیحات

واکنش پاتوفیزیولوژی آنافیلاکسی عکس العمل سیستم ایمنی بدن به کرم و انگله. اما توی آنافیلاکسی این عکس العمل در مقابل خطرات کم خطر تر مثل گرده افشانی، بادام زمینی یا نرم تنان دریایی اتفاق می افته. به این مواد که توی بدن مبارزه می کنن پادگن میگیم چون پادتن ها رو پخش می کنن، اسم دیگه این مواد آلرژن هست، یعنی همون ماده ای که باعث آلرژی میشه. امروز نوع خاصی از این پادتن که بدن درمقابل آلرژن تولید می کنه رو بررسی می کنیم، IgE. خیلی سریع کارکرد پادتن ها رو توضیح میدم. دلیل اهمیت این پادتن های IgE اینه که با سلول های سیستم ایمنی به خوبی ارتباط برقرار می کنن، سلول هایی که مامورهای التهابی مثل هیستامین رو آزاد می کنن. هیستامین ماده ایه که تورم، کهیر، سختی تنفس و باقی مشکلات رو به وجود میاره و در کل آنافیلاکسی رو به وجود میاره. اولین سلول مهم، سلول های ارائه دهنده آلرژن هستن. خورنده های سیستم ایمنی. هر چیزی که ببینن رو می خورن. پروتئین های خشکبار رو خورده و روی گیرنده هاشون قرار میدن. انگار به سیستم ایمنی می گن : “یک چیزی خوردم که نمی دونم چیه، بیا ببین چی خوردم”. سلول مهم بعدی کمک کننده T نام داره. کار اون ها پاسخ به آلرژن های خاصیه. به طور مثال اگه شما به طور ژنتیکی به بادام زمینی حساسیت داشته باشید بدنتون سلول های کمک کننده ای تولید می کنه که به پروتئین بادام زمینی واکنش نشون میده. پس سلول T به طرف سلول ارائه کننده میره تا پروتئین اون رو با خودش مخلوط کنه، متوجه اتفاقات عجیبی تو سیستم ایمنی میشه اما چون نمی تونه به تنهایی پادتن تولید کنه از سلول های دیگه ای کمک می گیره که B نام داره. ویژگی خاص و مهم این سلول تولید پادتنه. مثل سلول ارائه دهنده می تونه پروتئین های سیستم ایمنی رو جذب کنه اما فقط یک نوع پادتن تولید می کنه. ماده آلرژن رو روی گیرنده هاش قرار میده و می تونه پادتن ضد پروتئین بادام زمینی رو تولید کنه اما نمی تونه IgE تولید کنه. پادتن های IgE برای این دسته از واکنش های سیستم ایمنی خیلی اهمیت داره. پس سلول کمکی که ماموریت رسیدگی به این مشکل رو داره به سراغ سلول B میره و به اون کمک می کنه به جای هر پادتنی که داره تولید می کنه، پادتن IgE تولید کنه. این رو باید بگم که این اتفاق به خاطر وجود ماده شیمیایی به اسم سیتوکین صورت می گیره، یک ماده شیمیایی که به سلول B کمک می کنه برای تولید پادتن مخصوص بادام زمینی ارتباط شیمیایی برقرار کنه. پادتن های IgE آزاد میشن، وارد سیستم گردش خون شده و سلول هایی می سازن که مامورهای التهاب آور رو می سازن. این سلول ها دکلی و بازوفیل نام دارن. هر دوی این ها مواد التهاب آور مثل هیستامین تولید می کنن، سلول های دکلی تو بافت ها و سلول های بازوفیل تو رگ های خونی و گردش خون یافت میشن. پادتن های IgE روی این سلول ها می شینن، حالا اگه آلرژن وارد بدن بشه سلول های بیشتری تولید میشه اما همچنان این ۲ تا سلول رو مجبور می کنه گرانول هاشون رو آزاد کنن. به عبارت ساده تر مامورهای التهاب آور ذخیره اشون رو آزاد می کنن. شما اگه ندونید به بادام زمینی حساسیت دارید بار اولی که اون رو می خورید این عکس العمل سیستم ایمنی رو فعال کردید، بار دوم پروتئین آلرژن با این پادتن ها مخلوط شده و این هیستامین ها توی بدن پخش میشه. سپس شما علائمی مثل تورم، کهیر، تنگی مجاری تنفسی رو تجربه می کنید. مهم ترین نشونه ای که آزاد شدن هیستامین داره نشتی رگ های خونیه. اون ها رو متورم و بافت های عضلانی رو منقبض می کنه. به این دلیله که نفس کشیدن سخت میشه چون مجرای هوا توسط بافت عضلانی تنگ شده. برای مهار کردن چنین علائمی که توسط مامورهای التهاب آور ایجاد شدن به دارویی به نام اپینفرین نیاز داریم. تاثیرات اون دقیقا برعکس هیستامینه. رگ های خونی رو منقبض می کنه و چکه کردن اون ها رو بند میاره. همچنین بافت های عضله رو نرم و باز می کنه. به همین دلیل بعضی افراد همیشه قلم تزریق اپینفرین همراهشون دارن تا در شرایط اضطراری استفاده کنن. این هم نگاهی کلی بود به تحریک سیستم ایمنی برای شروع واکنش آنافلاکتیکی، سلول های میانجی گری که این واکنش رو ادامه میدن و فایده داروی اپینفرین برای مهار کردن تاثیرات مواد التهاب آوری که توی بدن آزاد شدن.

پزشکی
(function(i,s,o,g,r,a,m){i['GoogleAnalyticsObject']=r;i[r]=i[r]||function(){ (i[r].q=i[r].q||[]).push(arguments)},i[r].l=1*new Date();a=s.createElement(o), m=s.getElementsByTagName(o)[0];a.async=1;a.src=g;m.parentNode.insertBefore(a,m) })(window,document,'script','https://www.google-analytics.com/analytics.js','ga');ga('create', 'UA-105883731-1', 'auto'); ga('send', 'pageview');") ?>