gggg

ویروس مرگبار آبله

بهمن ۵, ۱۳۹۴ 4271 72 بدون دیدگاه

توضیحات

در این فیلم آموزشی شما با ویروس مرگبار آبله آشنا می شوید.

تاریخچه پیدایش واکسن آبله مرغان

۱۰ هزار سال پیش یک ویروس کشنده در شمال شرقی آفریقا پخش شد.

به سلول های پوستی، مغز استخوان، طحال و غدد لنفاوی حمله کرد.

افراد مبتلا با نشانه هایی مثل تب، استفراغ و حساسیت خارشی روی پوست روبرو می شدند.

در هفته دوم گسترش ویروس، ۳۰% از افراد مبتلا مردند.

افرادی که زنده ماندند تا پایان عمر با زخم و آثار نقاط حساسیت زندگی کردند.

آبله مرغان از راه رسیده بود.

در سال ۱۳۵۰ قبل از میلاد، اولین حمله ویروس آبله مرغان در طول اولین جنک هیتاتی های مصری صورت گرفت.

زندانی های مصری ناقل این ویروس به هیتاتی ها بودند که باعث مرگ پادشاه آن ها و سوگواری حکومتش شد.

ویروس از طریق تاجران مصری به نقاط دیگر منتقل شد.

به آمریکا و از طریق فتوحات اسپانیایی و پرتغالی، به این کشورها راه پیدا کرد.

از آن زمان تاکنون این ویروس جان میلیاردها نفر را گرفته.

۳۰۰ الی ۵۰۰ میلیون نفر از این قربانی ها فقط در قرن بیستم کشته شدند.

مقابله با این بیماری سخت نیست.

درواقع نزول آمار این بیماری خیلی قبل تر از دسترسی به داروی پیشرفته شروع شد.

در کتابی به نام “درمان صحیح آبله مرغان”، آمده بودایی که در کوهی در جنوب چین زندگی می کرده.

زخم های آبله را جمع آوری و می کوبیده.

سپس پودر را به بینی افراد غیر مبتلا فوت می کرده.

این ایده از آنجا به ذهن او رسید که متوجه شد افرادی که یک بار دچار این بیماری شده اند، دیگر هرگز در معرض آن نیستند.

این روش نتیجه خوبی داد و کم کم پیشرفت کرد.

در سال ۱۷۰۰، دکترها مواد موجود در زخم بیماران را برداشته و با ایجاد چند زخم روی بازوی افراد سالم، داخل بدن آن ها می کردند.

این روش نیز نتیجه خوبی می داد اما هنوز کامل نشده بود زیرا همچنان ۳ درصد افراد مبتلا می مردند.

تا زمانی که فیزیکدان انگلیسی، ادوارد جنر، راه حل پیشرفته ای را از دامداران یافت کرد.

او که در سن ۱۳ سالگی دستیار جراح و پزشکی محلی در جنوب انگلستان بود، حرفی را از دهان دامداری شنید.

آن زن گفت : “من که گاو دارم نباید هیچوقت آبله مرغان بگیرم، نمی خواهم صورتم مثل مرغ زشت شود، باید آبله گاوی بگیرم”.

آبله گاوی یک بیماری پوستی است که به آبله مرغان شباهت دارد و گاوها را عفونی می کند.

بعدها این فیزیکدان متوجه شد که حرف زن درست بوده.

زنانی که آبله گاوی می گیرند، به آبله مرغان مهلک دچار نمی شوند.

این دو بیماری از یک خانواده هستند.

وقتی آبله به بدن ناآشنایی وارد می شود، یعنی آبله گاوی وارد بدن انسان می شود، صدمات کمتری دارد.

دانشمند به این فکر افتاد که آیا می تواند از آبله گاوی برای جلوگیری از آبله مرغان استفاده کند یا نه.

در ماه می ۱۷۹۶ جنر یک دامدار جوان سارا نلمس را ملاقات کرد که اثرات تازه ای از زخم های آبله گاوی بر بدن داشت که از گاو خود گرفته بود.

با انتقال مواد زخم های سارا به بدن پسربچه ای، دیده شد که بعد از چند روز تب و بیحالی، پسربچه رو به بهبودی است.

چند هفته بعد جنر دوباره پسر را مورد آزمایش قرار داد، اما این بار با مواد زخم آبله مرغان.

هیچ بیماری ای دیده نشد و جنر دریافت کرد که آزمایش موفقیت آمیز بوده است.

بعدها جنر افراد دیگری را نیز ابتدا به آبله گاوی و سپس آبله مرغان آزمایش کرد و معلوم شد که نسبت به این بیماری مصون هستند.

با این روش، جنر واکسن آبله را کشف اختراع کرد.

برعکس روش فرد بودایی که از انتقال ویروس آبله مرغان به افراد استفاده می کرد.

 در روش جنر ویروس آبله گاوی به افراد منتقل می شد.

در ابتدا مسئولین به شدت مخالف کار او بودند اما سرانجام واکسن پذیرفته و روش فرد بودایی در ۱۸۴۰ در انگلستان ممنوع شد.

پس از کمپین های بزرگ واکسینه در قرن ۱۹ و ۲۰، سازمان بهداشت جهانی نیز در سال ۱۹۷۹ وجود آبله مرغان را قلع و قمع کردند.

نام جنر برای همیشه به عنوان پدر ایمنی شناسی باقی خواهد ماند.

اما نام سارا نلسن، جیمی و گاو آن زن را نیز برای همکاریشان در راه این پیشرفت بزرگ از یاد نخواهیم برد.

پزشکی